Maratona dles dolomites en La Marmotte 2002

Het was voor het eerst dat ik in de Dolomieten fietste. De verhalen over super steile hellingen heeft

mij altijd weg gehouden uit deze werkelijk fantastische streek. De laatste jaren ging het klimmen me iets beter af en dus wilde ik het dit jaar toch maar eens proberen, en boekte ik de groepsreis bij En Route Fietsreizen die als afsluiter de Dolomieten Marathon had opgenomen. Zondag 23 juni 2002 aankomst Pedraces De reis begon op zondag 23 juni met de autorit naar  Pedraces. Via enkele verplaatsingen zouden we donderdag hier weer terug komen, met vrijdag dan nog een rondrit, en dan zondag 30 juni de Maratona. 15 deelnemers hadden zich voor deze reis verzameld in Pedraces. Exclusief reisbegeleiding. Maandag 24 juni Pedraces - Vigo di Cadore Toen ik samen met fietsmaatje Wim Cats die maandag om 8 uur aan het ontbijt verscheen was ik toch werkelijk verbaasd. Bijna het hele peloton stond al klaar in wielertenue om zo snel mogelijk te vertrekken. De etappe was 110 kilometer en dan hoef je volgens mij toch niet in alle vroegte weg, maar vele dachten er dus anders over. De etappe voerde over Passo di Furcia, een niet al te lange maar wel erg steile klim met stukken tussen de 12 en 15%. Tweede en laatste klim was de col met de prachtige naam Passo di Monte Croce di Comelico. Een makkelijk lekker lopend colletje. Vervolgens was het afdalen naar Vigo di Cadore. Dinsdag 25 juni rondrit Vigo di Cadore Gelukkig kon er niet voor 8 uur ontbeten worden dus toen ik om 8 uur beneden kwam kon ik zo aanschuiven bij de rest aan het ontbijt en om 9 uur vertrokken we voor de rit over 100 kilometer. De tweede etappe maakte we een rondrit over kleine bergwegen met Cima Sappada en Sella di Razzo. Woensdag 26 juni Vigo di Cadore - Tesero De derde rit was tevens de langste en zwaarste van deze week 130 kilometer over de steile Passo Forcella Cibiana. De nog steilere en grillige Passo Duran en als uitsmijter nog de Passo di Valles. Compleet uitgewoond kom ik aan bij het hotel in Tesero. Gelukkig was ik niet de enigste die het helemaal had gehad. Wat een tering etappe op veel stukken moest ik staand klimmen omdat ik anders de 25 niet meer rond kreeg. Maar het ergste was nog wel dat ik een verharding voelde opkomen aan mijn zitvlak, en dat zat nou niet bepaald prettig. Maar hopen dat het voor donderdag weg trok. Donderdag 27 juni Tesero - Pedraces Hier ging het helaas mis. Ik ben nog wel vertrokken op de fiets maar ik kon gewoon niet meer zitten op het zadel. En was blij toen ik na 20 kilometer het busje van En Route zag staan. De verharding aan mijn zitvlak was een acute onsteking en voelde erg pijnlijk aan. Om geen risico te nemen heb ik mijn fiets maar in het busje gegooid en de rest van de etappe over de Passo Fedaia en Passo di Valparola in het busje volbracht. Ik had ook geen andere keuze zitten op het zadel was gewoon niet meer te doen. Vrijdag 28 juni rondrit Pedraces Fietsen was er voor mij niet meer bij. Voor de andere vandaag helaas ook niet toen we s'morgens benenden kwamen regende het pijpenstelen en het hield ook niet meer op voor dat het avond was. Voor iedereen een rustdag dus, en mooi de tijd om de inschrijvingsbewijzen voor de Maratona af te halen in de spothal van Pedraces.

Zaterdag 29 juni rustdag

De onsteking aan mijn zitvlak verbeterde langzaam, nadat ik er veel etter en pus had uitgeknepen nam de zwelling zelfs af, en kreeg ik weer hoop om zondag toch te kunnen starten. Iedereen poetste zijn racekarretje en enkele ondernamen nog een kort ritje. Het weer was verbeterd hoewel het nog wel behoorlijk fris was. Dus morgen maar goed gekleed vertrekken. De start voor de Maratona is op het onmenselijke tijdstip van 06.15 uur. Dit is waarschijnlijk zo gedaan omdat het parcours volledig autovrij wordt gehouden gedurende de wedstrijd en dat kunnen ze natuurlijk niet de hele dag doen.

Zondag 30 juni Maratona dles Dolomites

Hoog in de Italiaanse dolomieten ligt de streek Alta Badia. Dit is het gebied waar dit jaar voor de 16de keer de Maratona dles Dolomites werd georganiseerd. Een cyclosportieve die is uitgegroeid tot één van de grootste en best georganiseerde in zijn soort. Zondag 30 juni werd in alle vroegte het startschot gegeven voor 147 km over Campolongo, Pardoi, Sella, Gardena, Campolongo (bis), Giau en Valparola. Totaal hoogteverschil 4300 meter. Aan de organisatie markeert echt niets er wordt een echt spektakel van gemaakt. 7800 deelnemers stonden aan het vertrek waaronder oud renners als Claudio Chiappucci en Maurizio Fondriest. Ook de tv ontbreekt niet. De RAI doet 4 uur lang  liveuitzending op de nationale zender RAI. Ik was nog wel gestart maar eigenlijk tegen beter weten in op de eerste col de Campolongo moest ik stoppen. Ik kon nog steeds niet zitten op het zadel. De ontsteking was wel minder maar nog niet voldoende hersteld om de Maratona uit te kunnen rijden. Nadat ik in het hotel terug was heb ik Maratona op de tv gevolgd en deze werd echt perfect in beeld gebracht. Ik was wel verbaasd hoe hard de kopgroep reed, alsof je naar een bergetappe in de Giro of Tour zat te kijken niet meer normaal gewoon. Toen ik s'avonds het nieuws op de RAI bekeek bleken er de avond voor de Maratona zoekingen door de politie te zijn geweest in diverse hotels waar deelnemers aan de Maratona verbleven Er werden Amfetaminen en zelfs EPO ampullen gevonden. Dat verklaart misschien iets of veel! Te gek voor woorden natuurlijk! Maandag 1 juli 2002 verplaatsing naar Les Ougiers Ik had de teleurstelling van het niet kunnen rijden van de Maratona verwerkt. Volgend jaar maar een nieuwe poging wagen. Iedereen die ik bij de finish sprak was razend enthousiast over het parcours en organisatie. De enige echte zware col was volgens vele de Passo Giau. Deze maandag samen met Wim Cats naar Les Ougiers gereden. Een klein plaatsje in de Franse Alpen kort bij de voet van Alpe d'Huez. Dinsdag 2 juli 2002 Col de Croix de Fer Alles bij elkaar had ik inmiddels al 5 dagen niet meer gefietst. Vandaag weer een nieuwe poging gedaan, en gelukkig kon ik weer redelijk zitten. Het voelde nog wel een beetje pijnlijk aan maar het was te doen. Ik heb toen maar besloten om de Col de Croix de Fer te beklimmen. Het fietsen ging echt waardeloos de eerste 6 kilometer van de klim zijn behoorlijk steil maar hoeft normaal toch geen reden te zijn om het tellertje regelmatig op 8 km/h te zien. Ik werd er moedeloos van. Ik ben zelfs afgestapt en even op een steen gaan zitten om weer bij te komen. Als het zo moet kan ik de Marmotte zaterdag wel vergeten. Hopeloos uit vorm en voel me lusteloos! Woensdag 3 juli 2002 Col du Telegraphe en Col du Galibier Arjen en Karina (bekende van vorige vakantie en Waalse Pijl) gingen vandaag de Telegraphe en Galibier verkennen. Ik besloot om met hen mee te gaan. Arjen en Karina besloten het rustig aan te doen. Gelukkig. De Telegraphe ging vrij goed moet ik zeggen en kon hier redelijk tempo rijden. De Galibier ging echter weer een stuk zwaarder met harde tegen wind. We besloten niet verder te rijden dan Plan Lachat. Vanaf daar wordt het namelijk echt steil en wij (vooral ik) hadden daar helemaal geen zin in. Redelijk lekker gefietst misschien is er nog hoop voor zaterdag! Donderdag 4 juli 2002 Villard Reculas - Auris Met een groepje marathonschaatsers een rondrit gemaakt, en de zijkant van de Alpe beklommen naar Huez. Het begon zelfs weer op fietsen te lijken, en kreeg weer vertrouwen in zaterdag. De hele beklimming samen met Berry Hollander gereden een top 10 kandidaat voor de Marmotte. Ik kon hem redelijk volgen, maar misschien spaarde hij zich wel. Ik denk het wel! Maar het gaf de burger wel weer moet.

Vrijdag 5 juli 2002 rustdag en stapelen voor de Marmotte.

Traditioneel de rustdag, maar door het weinige fietsen toch nog met enkele mannen een vlak rondje van 50 kilometer gereden. lekker gefietst, en "nog" prachtig weer. s'middags was het dan koolhydraten stapelen voor zaterdag. Met veel taartjes en overheerlijke pannenkoeken. Na het vreetfestijn met wat mannen een rondje gaan wandelen om uit te buiken! Ik had er weer vertrouwen in om zaterdag redelijk te rijden. Het ging nog niet super maar volgens mij wel goed genoeg om de tijd van vorig jaar (7.15 uur) te evenaren. Zaterdag 6 juli 2002 La Marmotte Het was al aangekondigd regen, buien en sneeuw op de Galibier voor vandaag. Om 4 uur werd ik inderdaad wakker van het gekletter van de regen. Het zal toch niet weer zo zijn als vorig jaar. De hele week het mooiste zomerweer en dan zaterdag regen en kou. Wel dus. Ik besloot om niet te gaan rijden, maar tijdens het ontbijt werd het weer droog. Toch maar om gaan kleden en vertrokken naar de start. Richting Croix de Fer zag het er grauw en miezerig uit. Aan de voet begon het ook weer hard te regenen. Ik besloot om in iedergeval tot boven te rijden en dan beslissen doorgaan of omkeren. In de stromende regen reden we omhoog en gaande weg werd het ook steeds kouder. Ik reed best redelijk en was na 1,41 uur boven op de top. Precies dezelfde tijd als verleden jaar. Over de top zag het er niet best uit grijs en regen. In twee tellen besliste ik om niet door te gaan. Ik had geen zin om het gevoel van verleden jaar nog een keer mee te maken. Het kon op gaan klaren maar ik durfde het niet aan. De verwachtingen waren ook slechter dan verleden jaar met de sneeuwgrens op 2500 meter. Achteraf heb ik denk ik wel de juiste beslissing genomen. Van velen hoorde ik dat het inderdaad erger was dan in 2001 met inderdaad sneeuw op de Galibier. Van de 5500 deelnemers waren er ook maar 2100 die de tocht uitreden terwijl dat er verleden jaar nog 2800 waren van de 5200 starters. Ik ben nog wel even op de Alpe wezen kijken en het prachtige gevecht aanschouwt tussen de koplopers. Bert Dekker (32)wist na winst in '97 en '99 voor de derde keer de Marmotte te winnen. Een werkelijk fenomenale prestatie! Zondag 7 juli 2002 tijdrit Alpe d'Huez

Ja hoor de zomer was weer terug. Zonnetje en 25 graden!  Velen renners besloten vandaag maar te starten in de tijdrit, om nog iets van het weekend goed te maken. Ik dus ook. Ongeveer 200 deelnemers voor de 21 bochten naar de top van de Alpe. Ik was in 54.02 min boven wat goed bleek voor de 41ste plek. Het ging wel zwaar maar over het resultaat best tevreden. Is nou niet bepaald een specialiteit van mij om een tijdrit te rijden. Het niet kunnen rijden van Maratona en het beestenweer tijdens de Marmotte is wel balen maar desondanks heb ik toch een mooie vakantie gehad en was ik allang blij dat het de laatste dagen weer goed ging en de vorm weer redelijk was, en het was tijdens het verblijf in Italië en Frankrijk erg gezellig en dat is natuurlijk niet minder belangrijk! 

Maandag 8 juli 2002 terugreis Een dagje in de auto terug naar huis. Tot overmaat van ramp gaat de airco stuk, maar ja dat kan er ook nog wel bij! 

Wim Janssen