les trois ballons 2001

Champagney gelegen in de zuidelijke Vogezen was dit jaar voor het eerst de startplaats van deze prachtige cyclosportieve.

Door deze wijziging had de organisatie wel het parkoers iets aangepast waardoor de afstand niet als voorgaande jaren 240 maar 205 kilometer was. Hierdoor is deze cyclo zeker niet makelijker geworden omdat de geschrapte kilometers eigenlijk alleen maar vlak waren en dat nu de finale een stuk zwaarder is met de slotklim naar La Planche de Belles Filles. 17 kilometer voor de finish kom je nog een keer door Champagney en vervolgens gaat het dan valsplat omhoog naar de voet van deze verschrikkelijke steile klim. In de laatste 5,6 kilometer ligt de gemiddelde stijging op 10% Het was dit jaar voor het eerst dat ik in de Vogezen fietste, en ik moet zeggen dat het een prachtig gebied is om te fietsen met uitgestrekte bossen en mooie klimmen die over het algemeen niet lang en niet steil zijn. Met uitzondering van de Ballon de Servance (1200), Le Grand Ballon (1325) en Ballon D'Alsace (1200) kom je hier eigenlijk nergens boven de 1000 meter. Les 3 Ballons maakte deel uit van Le Defi Haut-Saonois. Wat inhoud dat er van drie wedstrijden een klassement wordt opgemaakt. Het begon op donderdag 21 juni met een avond-criterium "La Ronde de 3 H". In het centrum van Champagney had de organisatie een mooie ronde uitgezet van 5 kilometer met halverwege een klim van bijna één kilometer. Er moesten 15 ronden, dus 75 kilometer worden afgelegd. Om 19:00 werd het startschot gegeven en begonnen we met 30 renners aan deze wedstrijd. Na 3 ronden gaat het mij niet snel genoeg en demarreer ik op de klim en pak meteen een gaatje van een paar honderd meter. Achteraf was dit wel een domme actie van mij om zo vroeg te gaan, want 3 ronden later word ik weer ingelopen door de groep. Door deze inspanningen kan ik wel mijn karretje aanhaken maar voor twee andere is dit het moment om weg te rijden en heb ik niet de macht om mee te gaan. Het duurt weer een paar ronden voordat ik weer hersteld ben en weer mede het tempo op de helling bepaal, maar de koplopers zijn dan al ver vooruit. Met nog twee andere renners bepalen wij het tempo van de groep en op de helling nemen we om beurten het kopwerk voor onze rekening, hierdoor blijven we in de laatste ronde nog met vier man over. In deze laatste klim demarreert er nog een weg die we moeten laten gaan. Met z'n drieen gaat het dan richting meet, en in de sprint word ik natuurlijk geklopt en eindig als 6de in deze wedstrijd. Zaterdag  23 juni was natuurlijk een veel belangrijkere wedstrijd dan die van donderdag, omdat toen Les 3 Ballons werd verreden en dat hier de verschillen natuurlijk gemaakt werden voor het klassement. Ik stond hier dan ook super gemotiveerd aan de start. Dit moest mijn koers worden ook omdat ik een week eerder door twee lekke banden (met super benen) in de Eddy Merckx de koers moest staken, dat zat me nog steeds dwars en hier moest mijn revanche komen. Er kon vertrokken worden voor twee afstanden de volledige 205 kilometer, en een kortere variant van 109 kilometer. De lange afstand telde alleen mee voor het klassement. Om 07:15 uur vertrokken we met ruim 700 renners voor de lange en een 400 voor de korte cyclo. De lange afstand kende 7 hellingen met natuurlijk de drie ballonnetjes waaraan  deze cyclo haar naam verleend. Op de eerste helling de lastige Ballon de Servance heb ik het moeilijk om de kop van de wedstrijd niet te ver te moeten laten gaan, dit is ook een hele lastige klim die naar de top toe steeds steiler wordt. Een groep van ongeveer 15 renners rijdt hier toch weg van de rest van het veld. In de lange afdaling die volgt vormt zich dan wel een grote tweede groep van ongeveer 50 renners waar ik dan ook deel vanuit maak. De volgende twee colletjes de Col de Menil en Col D'Oderen wordt er in onze groep niet echt hard door gereden en kan hier dan ook makkelijk volgen. De Grand Ballon wordt zorgt wel voor een schifting, en hier spat het dan ook uit elkaar en word er keihard omhoog gereden. Het gaat hier eerst naar 1100 meter en vervolgens via de bergrug naar de top van de Col. Je hebt hier een prachtig uitzicht over de Vogezen tenminste als je hier oog voor hebt. Ik heb vooral veel asvalt gezien omdat ik het moeilijk had om te volgen. Een groep van 12 renners rijdt hier van ons weg. Het erge is dat je zo'n groep hier heel lang voor je uit kunt zien blijven rijden en dat ze maar heel langzaam uit het zicht verdwijnen.

Op de top zijn ze uit het zicht en zit ik in een groepje van 8 renners met onder andere ook de eerste dame in koers namelijk Christine Muller-Seller. Ik ken haar nog van vorig jaar bij La Galibier waar zij één plek achter mij eindigde op de 22de plaats! De bevoorrading op de top staat een beetje lastig opgesteld en de mensen die de post bemannen hebben niet echt haast om mijn bidons bij te vullen. Voordat ik in de afdaling weer de aansluiting vind met de groep zie ik dat er drie mensen zijn weggereden waaronder de snelle dame Christine. Het volgende colletje is Col du Hunsdruck. In deze klim kan ik samen met een Belg en een Zuid-Limburger weg rijden van de rest. Op de Ballon D'Alsace laten we de Limburger ook achter en vlak onder de top kunnen we weer aansluiten bij de drie wegereden renners.

Vervolgens volgt een lange afdaling naar Champagney. Onder weg pikken we nog een paar gelosten op, en zie dat de kaarsjes langzaam bij de meeste beginnen te doven. Er zijn er eigenlijk nog maar drie die kopwerk verrichten dat is de Belg,  Christine en ik. Maar ook bij hen is het beste er af. Vanaf Champagney neem ik al het kopwerk voor mij rekening en zie ik tot de voet van de slotklim niemand meer zijn neus aan het venster steken. Als de klim begint bedankt Christine mij voor het kopwerk en rijd zij samen met nog iemand bij mij vandaan. Ik heb even de tijd nodig om  te herstellen maar halverwege de klim kan ik haar toch weer passeren, en finish een minuut voor haar als 25ste de wedstrijd in 07:12 uur. Ik heb heerlijk gereden en met de uitslag ook zeer tevreden. De volgende dag, zondag 24 juni, stond dan de laatste rit op het programma vanuit Champagney naar La Planche des Bellis Filles. Dus "gewoon" de laatste 17 kilometer van zaterdag.  Hier stonden een dertigtal renners aan de start. Er werd "en groupe" naar de voet gereden hierdoor was je tenminste goed warm voordat we aan de klim begonnen. Het knalt vanaf de voet meteen uit elkaar en twee renners rijden weg. Ik kom met nog twee andere te zitten met onder anderen de winnaar van verleden jaar. Eén kilometer onder de top krijgen we wel in de gaten dat we voor de derde plek zullen gaan strijden. Op 200 meter gaan we de sprint aan en word vierde net voor de winnaar van het verleden jaar. Ik mag wel op het podium komen omdat ik beste buitenlander ben in deze rit. Het klassement van de Defi Haut-Saonois weet ik wel als winnaar af te sluiten met ruim 10 minuten voorsprong op de nummer twee. Dit stemt mij natuurlijk erg tevreden. Ik werd door de organisatie uitgebreid gehuldigd met mooie prijzen. Erg leuk natuurlijk zeker als je nog nooit ergens op het podium hebt gestaan. Dit was natuurlijk een perfect begin van mijn drieweekse fietsvakantie  vanaf hier was ik namelijk van plan om door te reizen naar de alpen voor onder andere La Vaujany op 1 juli en La Marmotte op 7 juli. Ja dit was om het maar zacht uit te drukken een lekkere opwarmer. Op naar de alpen!!! Wim Janssen