le trophee de loisans 2001

Van april tot september wordt door de Franse organisatie T.O.P. Club in samen werking met Sportcommunication een tiental cyclosportieven georganiseerd.

Rond enkele van deze cyclo's worden ook wat kleinere wedstrijden verreden. Zo ook rond La Vaujany en La Marmotte waarvan dan uiteindelijk een regelmatigheids klassement van wordt opgemaakt. Het betreft hier in totaal vier proeven die de naam Le Trophée de l'oisans heeft mee gekregen. Met de volgende wedstrijden:  

La Vaujany. Cyclo over 141 kilometer
Le Prix des Grandes Rousses. 40 kilometer
La Marmotte. Cyclo over 174 kilometer
La Grimpée de L'alpe. 13 kilometer.

 

Ik wou dit jaar toch al deelnemen aan La Vaujany en La Marmotte, en dan zijn de andere twee wedstrijden wel leuk meegenomen, je bent er dan toch niet waar! Hieronder een verslag van mijn bevindingen van Le Trophée de l'oisans.  LA VAUJANY  Zondag 1 juli 2001 stond deze cyclo op het programma. Het was voor mij voor het eerst dat ik bij deze cyclo aan het vertrek stond. De organisatie had dit jaar voor een geheel nieuw parkoers gekozen. Over een lengte van 141 kilometer moesten 4100 hoogtemeters overwonnen worden verdeeld over drie cols, en met finish bergop naar het skioord Vaujany.Voor de start om 07:15 uur stonden  een 700 renners te popelen om aan deze zware proef te beginnen. Het vertrek was in Le Verney een klein plaatsje aan de voet van Col du Glandon. De organisatie was gelukkig wel zo verstandig om ons niet meteen de Glandon op te sturen maar koos voor een relatief vlak rondje van 11 kilometer langs het stuwmeer bij Allemont. Door deze eerste lus was het veld tenminste al iets uit elkaar getrokken alvorens we de Glandon 'bestormden'. De eerste 6 kilometer van deze col tot het plaatsje Le Revier is behoorlijk steil. Het hele veld werd hier dan ook uit elkaar gereden.Langzaam zag ik dan ook de kopgroep van mij wegrijden, maar ze bleven toch nog lang in het zicht. Ik kwam vrij snel in een goed ritme en ongeveer 10 kilometer onder de top kwam ik bij een groepje van 7 renners. Ik moest even bij komen maar al snel nam ik de kop van dit groepje, en de laatste 8 kilometer nam er niemand meer over. Of ze niet over konden nemen of niet wilde weet ik niet. Ik probeerde ze nog wel te lossen maar dit lukte ook niet. Dan maar gewoon tempo blijven rijden tot de top. Maar toen moesten we gaan dalen en dat is nou niet echt (of echt!) niet mijn sterkste kant, en zeker de afdaling van de Glandon is erg lastig met veel bochten en ik kon de groep niet volgen erger nog halverwege de afdaling passeerde nog een groepje van zes renners en ook hen moest ik laten gaan. Ik probeerde het wel maar het lukte vandaag gewoon niet ik ging haaks  de bochten door en baalde verschrikkelijk.Door het slechte dalen verlies ik echt minuten en wordt het weer een nieuwe race op de volgende col met het inhalen van de renners die mij in de afdaling laten staan, als ik ze tenminste nog bij haal. De volgende col die volgde was Col du Mollard deze col loopt eigenlijk evenwijdig aan Col de La Croix de Fer. Na de Mollard krijg je een korte afdaling en kom je halverwege op de Croix de Fer, en is het nog 11 kilometer tot de top van deze derde col van de dag.Het was inmiddels al goed warm geworden en op de Croix de Fer had ik het lastig om een ritme te vinden. Het was echt harken en zwoegen enkele kilometers onder de top als het iets minder steil wordt, begint ie pas lekker te lopen. Op deze col haalde ik dan ook maar weinig renners in, en stortte mij vervolgens  de afdaling in, deze is gelukkig vrij makkelijk van die kant met goede overzichtelijke stukken. Ik werd dan ook "maar" door drie renners in gehaald om vervolgens aan de slotklim naar Vaujany te beginnen.De slotklim naar het skioord Vaujany is 5 kilometer en gaat tegen de 10% gemiddeld, een lekkere finale dus. Het gaat wel gelijkmatig omhoog en had hier  snel een goed tempo te pakken en passeerde in deze slotklim toch nog 5 of 6 renners en wist de wedstrijd als 35de te beëindigen in 05:30 uur Wel goed gereden deze dag maar wat baalde ik  van het belabberde dalen hier verlies ik minstens 10 plaatsen in het klassement. Ik ben geen goede daler en zal dat ook nooit worden maar deze dag was een echte offday wat dat betreft. Jammer!   LE PRIX DES GRANDES ROUSSES  Woensdag 4 juli 2001 was dit de tweede wedstrijd meetellend voor "de Trophée". Een wedstrijd over 40 kilometer met start in Bourg d'oisans met onder andere de klim naar L'Alpe d'huez  en de slotklim naar Vaujany / Le Collet. Voor deze wedstrijd hadden zich 150 renners ingeschreven. De koers werd gewonnen door tweevoudig Marmotte winnaar Bert Dekker(31) gevolgd op een minuut door Eddy van Hasselt(24) die vorig jaar onder andere La Vaujany en La Galibier op zijn naam schreef. Ik moest het hier doen met de 18de plaats op ruim 17 minuten van Bert Dekker! Eddy vertelde me later dat hij in 40'30 min. boven was op "de Alpe" met 1'30 min. voorsprong op Bert maar in de slotklim kon hij zijn voorsprong niet meer vast houden, en moest hij Bert voor laten. Tijdens de Tour deed Armstrong  38'01 min over de klim naar L'Alpe d'huez, Ulrich 40'00 min. En Boogerd had er 42,30 min. voor nodig. Dit bewijst toch wel dat Eddy en Bert zeker geen zeikertjes zijn.  LA MARMOTTE  Deze cyclo behoeft natuurlijk geen nadere toelichting meer. Het legendarische rondje van 174 kilometer met meer dan 5000 hoogtemeters over de Croix de Fer, Telegraph, Galibier en de slotklim op de "Nederlandse berg" naar Alpe d'huez. Dit is bij fietsend Nederland toch wel de bekendste cyclosportieve die je als fietser toch minimaal één keer in je leven gefietst moet hebben. Zaterdag 7 juli 2001 stond de twintigste editie van deze cyclo op het programma.Voor mij was het ook een eerste lustrum. Het was mijn vijfde deelname aan deze zware cyclo, en moest ook mijn hoogtepunt worden van mijn fietsvakantie die zo succesvol was gestart in de Vogezen. Je leeft hier toch het  hele jaar naar toe, en is tijdens het seizoen  een drijfeer om goed te trainen, om optimaal voorbereid aan de start te staan.  Na een terugloop in aantallen deelname een aantal jaren terug mag de organisatie de laatste twee jaar weer een forse stijging van inschrijvingen noteren. Dit jaar werd de grens van 5000 inschrijvingen weer gepasseerd.  Het was de afgelopen weken stalend weer geweest in de alpen, maar de weersverwachtingen voor deze zaterdag beloofde niet veel goeds. Buien werden aangekondigd met de 0 graden grens op 2700 meter, dus kans op sneeuw op de top van de Galibier. Ik besloot dan ook om een jasje en armstukken in mijn bevoorradingszakje te doen voor boven op deze Col. Het Hotel had namelijk op elke top mensen staan aan wie je zakjes kon meegeven met je eigen spullen (repen, bidons, etc)  zodat je niet afhankelijk bent van de bevoorrading van de organisatie. Een werkelijk perfecte service.Om 7:20 werd de wedstrijd vrij gegeven voor het "grand depart" en ging het in gestrekte draf naar de voet van de Croix de Fer. Vorig jaar heb ik deze cyclo toch redelijk behouden gereden, dit jaar was mijn insteek  heel anders, gewoon vanaf kilometer 1 er in vliegen en rammen, en maar zien waar het schip strandt. In de stromende regen rijden we de Croix de Fer op en ben hier  8 minuten eerder boven dan verleden jaar. Ik heb het stervenskoud maar heb vandaag wel hele goede benen. Gelukkig stonden ze boven op de top kranten uit te delen. Heb nog even overwogen om hem te gaan lezen, maar ja ik ken geen Frans dus stopte ik hem maar onder mijn shirtje. Ik ben bang dat ik de afdaling anders ook niet  overleefd had zonder die krant. Het was gewoon een kwestie van overleven en ben tijdens de afdaling ook helemaal niet meer met de koers bezig maar gewoon levend het dal zien te bereiken 't is werkelijk beesten weer. Ik vraag me dan ook af waaraan ik in vredesnaam ben begonnen. Eenmaal beneden is de temperatuur iets draagzamer en komt er zelfs een waterig zonnetje door. Tijdens het valsplatte gedeelte naar de voet van de Telegraph prop ik alles wat ik aan eten bij me had naar binnen 't kacheltje moet natuurlijk wel blijven branden.  Ik heb het geluk dat ik hier in een groepje zit van ongeveer 15 renners waarin goed werd doorgereden. In St Jean de Maurienne (voet Telegraph) werd ik aangemoedigd door twee TCW leden Menno B. en Wim V. Dit gaf de burger weer moet en werd ik uit een roes geschut om toch de koers weer op te pakken en er weer vol voor te gaan. Ik had dit echt even nodig, bedankt mannen!Aan de voet trek ik de krant onder mijn shirt uit en knal ik werkelijk keihard naar boven. Na een kilometer heb ik iedereen van het groepje  gelost. In de afdaling van de Croix de Fer had door de regen wel mijn tellertje het begeven en moest ik maar op gevoel voor snelheid gaan rijden. Ik had twee dagen eerder de Telegraph en Galibier gelukkig al per fiets verkend, dus wist ik wel waar ik mij bevond in de koers.  Ook op de Galibier kon ik het tempo goed vast houden, vanaf Plan Lachat (laatste 7 km)kreeg ik het wel moeilijk en begon het ook weer te regen. Op de top kon ik hier gelukkig wel mijn armstukken en jasje aandoen. Ik hoorde later dat het op de top drie graden was.In de afdaling stond de wind pal tegen, en besluit ik om op versterking van achter te wachten na een tiental kilometer zijn we met z'n zessen en rijden we kop over kop op weg naar de voet van "de Alpe", vanaf hier is het weer ieder voor zich, en probeer ik in een goed ritme te komen wat gelukkig lukt. Nu maar hopen dat je niet instort voordat je boven bent, dit gebeurde gelukkig niet en kon tot boven goed door blijven stampen. Ik wist als 58ste  de kalklijn te passeren in een tijd van 07:15 uur, toch 9 minuten sneller dan vorig jaar en dat in dit weer. Dit stemde mij wel tevreden. De koers werd gewonnen door de Italiaanse ex-prof Stefano Giraldi in een nieuw ronde record. Ook Rabobank stond met zes neo-amateurs aan de start en zij reden met vijf man bij de eerste 13 zijn toch jongens van 20 en 21 jaar erg knap natuurlijk, ben benieuwd of er één van deze jonkies doorbreekt naar de profs. LA GRIMPEE DE L'ALPE Zondag 8 juli 2001 stond dan de afsluitende tijdrit naar l'alpe d'huez op het programma. Hier hadden zich weer ongeveer 150 renners voor ingeschreven. Ik was benieuwd hoe het zou gaan een dag na de Marmotte, niet goed dus! Ik merk meteen dat ik niet ben hersteld van de Marmotte en m'n benen lopen dan ook meteen vol. Ik besluit om het iets kalmer aan te doen om, en pas vanaf Huez begint het een beetje te lopen en kan ik nog een aantal renners in halen om als 38ste de finish de passeren in 56'12 min.De scherpte was er ook een beetje af ik kon mij niet meer opladen om nog een keer diep te gaan. Na z'n Marmotte was de scherpte weg. Helaas! In het eindklassement vind ik mij toch terug op de 6de plek. Deze positie had ik natuurlijk te danken aan een goede La Vaujany en La Marmotte.  Volgend jaar weer, dacht het wel en dan een plek bij de eerste 50 bij La Marmotte, moet er toch in zitten!

Wim Janssen