Le defi haute saonois 2002

Na twee dagen van bijkomen van de reis Alpe d'huez -  Mont Ventoux met onder andere de cyclosportieve La Ventoux.

Vertrok ik woensdag 12 juni, samen met Wim Cats uit Dordrecht, alweer richting Frankrijk om deel te nemen aan Le Defi Haut-Saonois. Een prachtige wedstrijd/cyclo in de Vogezen. Het was de 16de editie van deze koers over drie wedstrijden. Met een criterium, cyclosportieve en een klimtijdrit. (Wim Cats ken ik van vorige fietsvakanties). Het plaatsje Champagney gelegen in de zuidelijke Vogezen had dit jaar voor de tweede keer de eer om het geheel te organiseren. Donderdag 13 juni stond de eerste wedstrijd op het programma. Een avondcriterium over 14 ronden van 5 kilometer met halverwege het rondje een klim van ongeveer 750 meter. Een 45 tal ren(n)(st)ers hadden de moet om aan deze klus te beginnen. Ik had al snel gezien dat het deelnemersveld sterker was dan verleden jaar. Er stonden verschillende amateurtjes aan de start. Werd er vorig jaar de eerste rondes nog vrij rustig gereden daar ging deze keer op de eerst klim al meteen het spel op de wagen. Ik ben er maar meteen achteraan gesprongen voor je het weet laten ze iemand lopen en is de koers al beslist eer hij begonnen is. Tijdens de tweede pasage op de klim probeerden ze het nog een keer wat het gevolg had dat de groep vrij snel werd uitgedund. Voor de rest van de koers werd er telkens hard tempo naar boven gereden, en elke keer als we boven kwamen dacht ik bij mezelf "alweer een ronde overleefd" het werd een echte slijtage slag. Vier ronden voor het eind reed er een groepje op de klim weg waarna ik moest passen. Gelukkig kon ik met een groepje de volgende ronde toch weer de aansluiting vinden vlak voor de klim. De voorlaatste ronden reden ze… nee dit zeg ik verkeerd. Sprinten ze op de klim weg niet meer normaal gewoon! De koers werd gewonnen door Alexy Vincent een 21 jarige coureur uit de streek. Ik werd 7de op precies één minuut van Vincent. Zaterdag 15 juni stond de grote cyclosportieve Les Trois Ballons op het programma. 205 kilometer en 4300 hoogtemeters met de bekende Ballons. Ballon de Servance, Grand Ballon en Ballon d'Alcace. Verder "mochten" we onderweg nog wat kleinere colletjes meepikken waarna de finale gereden  werd op de slotklim naar La Planche des Belles Filles. Een klim waar niemand meer vrolijk van wordt na 200 kilometer koersen. Dit lijkt echt helemaal nergens meer op. Ik vind toch dat de organisatie hier de plank een beetje mis slaat. De klim is maar 6 kilometer, maar loeistijl vele moeten hier dan ook lopen. Dit is echt jammer van zo'n mooie cyclo. In een cyclo onder de 150 kilometer mag je best zo'n klim in de finale hebben maar na 200 km is dit voor velen te veel. Als je nog geen kramp had dan kreeg je het daar wel! Een 800 deelnemers hadden zich voor de cyclo ingeschreven. Ik voelde me niet echt super last van maagkrampen en problemen met eten en drinken. Het koste me echt moeite om te eten, waarschijnlijk de oorzaak van het bedompte warme weer. Gelukkig had ik wat pakjes vloeibare voeding bij wat iets makkelijker weg te krijgen was. Ik moest de hele dag hard werken, en het bleef afzien daar het vorig jaar allemaal vanzelf ging. Ik heb onderweg maar niet op mijn tijd gekeken want voor mijn gevoel ging het waardeloos. 500 meter voor de meet heb ik pas voor het eerst op mijn klokje gekeken, en tot mijn verbazing reed ik op precies dezelfde tijd als verleden jaar. Ik finishte in 07.14.54 uur wat ook nog eens goed bleek voor de 22ste plek in het klassement. Drie plaatsen beter dan verleden jaar. Ik was werkelijk verbaasd. Teleurstelling veranderde langzaam in tevredenheid. Het gevoel zegt dus niet altijd alles! Wel verschrikkelijk afgezien vandaag! De koers werd gewonnen door Xavier Dorfman hij kwam samen met de Franse profrenner Andre Nicolas over de meet met maar liefst een voorsprong van meer dan 18 minuten op de nummer drie Rico Hugeus! Zondag stond er nog een tijdrit op het programma met je raadt het al de slotklim van zaterdag. Ik voelde me toch redelijk hersteld bij het vertrek. Ook hier weer een 45 tal ren(n)(st)ers aan het vertrek. We vertrokken in Champagney waarna we "en groupe" naar de voet van de klim reden. Het scheelde toch wel een stuk om fris tegen deze berg op te rijden dan na 200 kilometer. zaterdag reed ik stukken nog 8 km/h terwijl ik tijdens de tijdrit nergens onder de 12 heb gereden. Ook de tijdrit wist Alexy Vincent te winnen. Ik werd 9de op ruim drie minuten van Vincent. Het eindklassement werd gewonnen door Rico Hugeus. de nummer drie van zaterdag bij de Trois Ballons daar had hij al ruim 25 minuten op mij en Vincent gepakt. Ook Vincent moest ik voor laten. Zaterdag werd hij 29ste op ruim 2 en een halve minuut van mij. In het eindklassement kwam ik echter 1 minuut en 10 seconden tekort, en werd ik dus derde. Vorig jaar was ik nog eindwinnaar maar de concurrentie was dit jaar een stuk zwaarder, en ben achteraf gezien dik tevreden dat ik toch nog op het podium stond! Na de huldiging vetrokken Wim Cats en ik weer terug naar Nederland. Maar niet voor lang want zondag 23 juni vertrekken we alweer naar Italië waar we 30 juni de Dolomieten Marathon gaan rijden, vandaar gaat het door naar de Franse Alpen waar 6 juli de Marmotte weer wordt verreden. Ook hiervan zal ik natuurlijk weer uitgebreid verslag doen. 

Wim Janssen