Fleche Wallonie 2001

Zaterdag na hemelvaart wordt al jaren door Cyclo Spa de Waalse Pijl georganiseerd met start en finish in het prachtige plaatsje Spa.

De eerste jaren kon alleen de lange afstand van 202 kilometer verreden worden maar de laatste jaren worden ook kortere routes uitgepeild, en kun je nu kiezen tussen de 120, 160 of de volledige afstand van 202 kilometer. Voor wie de drukte op hemelvaartsdag bij Limburgs Mooiste (dit jaar meer dan 15000 deelnemers) zat is een prima alternatief om een prachtige tocht door de Ardennen te rijden. De organisatie mocht ongeveer 1000 inschrijvingen noteren verdeeld over de drie afstanden. Ik vind dit elke jaar weer de mooiste tocht van het jaar, en natuurlijk een perfecte training voor de rest van het seizoen voor zowel duur als klimwerk, want bij de lange afstand over 202 kilometer moeten niet minder dan 20 hellingen met maar liefst 3835 hoogtemeters overwonnen worden. Met het zwaartepunt ook nog eens in de laatste 40 kilometer met achtereen volgens Le Stockeu, Côte de Wanne, Le Thier de Coo, La Haute Levée en Le Rosier. Dus stonden wij, Frans Demarteau, Hans Philipsen en ondergetekende, op zaterdag 26 mei aan het vertrek voor uiteraard de langste afstand. Alhoewel ik mij ook had ingeschreven voor de Magnifique vanuit Rochefort die op zondag werd verreden had ik toch besloten om aan deze tocht mee te doen, en dan zou ik na deze tocht wel zien of ik ook nog naar Rochefort zou gaan. De reden dat ik hier toch vertrok was dat ik deze zomer nog een aantal zware cyclosportieve (Les Trois Ballons, La Vaujany en La Marmotte) in Frankrijk wil gaan rijden en dan is deze tocht een ideale training. De tocht begint vrij gemakkelijk met de Maquisard en voert vervolgens in westelijke richting naar Remouchamps waar na 17 kilometer de Redoute al op ons wacht. Je rijdt deze toch iets makkelijker op dan tijdens Luik-Bastenaken-Luik waar deze pas na 200 kilometer ten tonele verschijnt. Vervolgens gaat het via onder andere les Forges en Côte d'Avister richting Côte de Hestreux waar de eerste controlepost is op 50 kilometer. Hier nemen we onder het genot van het zonnetje die al lekker begint te prikken een kopje koffie. Het vervolg van de route is een relatief makkelijk deel van het parcours via een paar kleine côtes draaien we na 100 kilometer via de lastige Côte de Roche à Frêne de "echte" Ardennen weer in. Boven op de top van deze kuitenbijter ligt de tweede controle post waar we getrakteerd worden door de organisatie op wafels, ontbijtkoek en Belgische chocolade. Na deze versnaperingen wacht de Côte de Haute-Bodeaux. Een mooie lange gelijkmatige klim over een brede weg. Op deze klim laat ik me even lekker gaan en rijd hier vollebak naar boven. Terwijl ik op mijn tellertje kijk zie ik dat ik het tempo dat ik hier vorig jaar tijdens de Eddy Merckx reed makkelijk kan onderhouden dit geeft me een goed gevoel. Op de volgende helling de Côte de Bergeval krijg ik wat me met een racefiets nog nooit is overkomen, een gebroken ketting. Dan sta je zonder gereedschap wel even lullig te kijken bij je racekarretje, maar ik had het geluk dat er een sympathieke Duitser spontaan stopt om mij te helpen, iets wat ik van Hans en Frans niet kan zeggen zij passeerden mij en zeggen later dat ze mij niet hadden gezien in de berm ja.. ja.. Het heeft me wel wat schakels in de ketting gekost maar de Duitser kreeg de ketting weer gerepareerd. Wat wel tot gevolg had dat ik alleen nog maar op het binnenblad kon rijden omdat de ketting te kort was geworden. Frans had ik toch nog voor de top van de klim te pakken en hij zat een beetje dood. In Grand Halleux op 135 kilometer hadden we afgesproken om wat te eten, en hier zat Hans al op een terrasje. Na wat gegeten en gedronken te hebben besluit Frans "net als voorgaande  jaren" de tocht in te korten, en een makkelijkere route terug naar Spa te rijden. Hans en ik vervolgden wel de route en spraken af om niet meer op elkaar te wachten omdat vanaf hier de hellingen echt zwaar worden. Op de top van de Côte de Mont-le-Soie vul ik mijn bidons nog even, en via nog enkele onbekende hellingen gaat het richting Stavolot, waar het echte werk begint met als eerste Le Stockeu. Vlak onder de top werd een man getroffen door een hardstilstand en afgevoerd met een trauma helikopter. Het zag er echt niet goed uit, en aan de gelaatsuitdrukkingen van de omstanders vermoed ik het ergste. Ik kreeg er koude rillingen van over mijn rug, maar fietste toch maar door. Op Le Thier de Coo, een verschrikkelijke nare steile klim passeer ik nog een ander TCW lid Gerrit Heida. Via La Haute Levée dalen we af naar Ruy waar de laatste en volgens mij mooiste helling van België op ons wacht namelijk Le Rosier. Een prachtige klim over bijna 5 kilometer die je echt keihard kunt oprijden. Ik ga hier dan ook tot het gaatje want ik wilde natuurlijk wel een beetje moe zijn voordat ik weer in Spa terug kwam. Na 7:30 uur op de fiets te hebben gezeten ben ik dan weer terug in Spa. Door de pech met mijn ketting hoefde ik gelukkig zondag niet naar Rochefort, want dit is toch wel een tocht die er behoorlijk inhakt. Moe maar voldaan reizen we weer terug naar Venray om volgend jaar zeker weer terug te komen voor de Fleche de Wallonie de mooiste toertocht van het jaar zeker weten!!!!!!!!!

Wim Janssen

Afgelopen zaterdag 26 mei was het dan weer zover de "Fleche de Wallonie". Misschien wel de mooiste tourtocht van Belgie. Met een hoogteverschil van 3835 meter over 20 cotes meteen ook een van de zwaarste. De organisatie is werkelijk perfect dat wil zeggen dat je voor 200 bfr. (Dit moet enne Ollander toch aanspreke nie) een tocht krijgt die goed is uitgepijld en met een goede verzorging tijdens de controles. Voor eten en drinken is gezorgd. Je kunt hier geen volledige tocht op rijden. Maar toch. De tocht heb ik gereden met Wim en Frans waarbij wel even vermeld moet worden dat de eerste 100 km. het kopwerk met verve werd verricht door Wim en enkele andere mede "Fleche de Wallonie" rijders. Je moet eerst iemand anders zijn bordje leeg eten zodat je tijdens de finale, (tijdens deze tocht kun je echt spreken van een finale) zelf nog genoeg over hebt om de finisch te halen. Het bordje was voor Frans iets te vroeg leeg zodat hij het naar 138 km het voor gezien hield. Ik heb nog niet kunnen vernemen hoe de resterende kilometers naar de finisch zijn verlopen want dat zijn er toch ook nog altijd een stuk of 30 waarbij er toch ook nog over de Haute Levee en de Rosier moet. Voor Wim en voor mij vervolgde de tocht zich naar de Cote de Mont-le-Soie waar bovenop een controle was. Hier hebben wij van elkaar afscheid genomen tot de finish in Spa. Wim klimt toch een stukje sneller dan ik. Moe maar ook zeer voldaan haalde ik de eindstreep in Spa na een tocht van 8.12.29 uur. fietstijd wel te verstaan.

Hans Philipsen