Fleche de Wallonie 2003.

Hans Philipsen op de beklimming van de Cote de La RedouteAls ik ’s morgens om 5.00 uur op sta is het nog schemerig donker. Maar je moet er wat voor over hebben om te fietsen.

We hebben afgesproken om om 5.30 uur te vertrekken bij Frans voor het autoritje naar Spa. We besluiten om over Duitsland te rijden zodat Frans zijn nieuw speeltje kan demonstreren. Met een kleine 170 km/h denderen wij over de Duitse autosnelwegen. Het toeval wil dat er juist de eclips gaande is zodat we deze zonsverduistering live mee kunnen maken. Het is een prachtig schouwspel. De rode zon boven de mistige weide. De maan die langzaam maar zeker een steeds grotere hap uit de zon neemt. Het lijkt wel of de zon langzaam in een maan verandert. Een mooi begin van deze lange inspannende dag. Er is veel hitte voorspeld en het zal dus een zware dag worden. Een dag dus waar veel gedronken zal moeten worden. Drinken is het devies dus maar zeker niet minder belangrijk is het eten. Bij mij is het eten omgekeerd evenredig aan de temperatuur buiten. Des te warmer het is des te moeilijker het eten wordt. Als we is Spa aankomen is het mistig in het dal maar de temperatuur is al 15 graden. Even inschrijven en een kopje koffie en dan het  “Grande Depart”  voor de voor ons inmiddels jaarlijkse tocht de “Fleche de Wallonie” Deze tocht kent 3 afstanden namelijk 110, 160 of 202 km.  Wij kiezen voor de groene tocht van 202 km. Het begint heftig met Le Maquisard, Cote de Houtregard en La Redoute. We zijn dan pas 21 km. onderweg. Het heeft ’s nachts verschrikkelijk geregend want tijdens de beklimming van de Redoute loopt het water in kleine beekjes over de weg. Ook ligt er overal modder en grind op de weg. Het is een lekke banden festival, getuige de vele mensen die langs de kant van de weg staan. Gelukkig blijven wij bespaard voor dit onheil. Na Les Forges en de Cote d’ Avister en de Cote de Hestreux de eerste controle bij het tennisveld. De zon steekt inmiddels al behoorlijk. Via het relatief vlakke gedeelte met 2 kleine klimmetjes rijden we naar de tweede controle van de dag boven op de Cote de Roche a Frene. Hier zitten we op de helft van onze tocht van 202 km. Vanaf hier draaien we weer de Ardennen in. De beklimmingen worden ook weer langer en steiler. We spreken af te wachten boven op de Cote de Mont le Soie op kilometer 142. Het gaat eigenlijk best wel lekker al is het wel flink zweten. Mijn armen glinsteren in het zonlicht en het zweet druppelt langs mijn helmrand naar beneden.  Boven op de Cote de Mont le Soie (waarvan het asfalt tot het meest dramatische van België gerekend mag worden) wordt de drankvoorraad weer aangevuld voor de volgende 35 km. Dit zijn de meest heftige kilometers van de tocht met beklimmingen van Cote de Ligneuville Cote de Beaumont. Hierna de werkelijk verschrikkelijke Stockeu. Vooral de eerste kilometer van de Stockeu is geen pretje. Tot het standbeeld is het flink ploeteren. Mijn triple komt flink aan zijn trekken. Boven op de Stockeu  2 keer rechts af en dan weer afdalen naar de Cote de Wanne. De volgende beproeving met 20 %. stijgingspercentage  In Coo volgt dan de Thiere de Coo ook nog goed voor 322 Cotacolpunten. Volgens ons toerclub Ysselsteyn lid Ger zou deze opnieuw geasfalteerd zijn maar ik heb het niet kunnen ontdekken. De weg was nog net zo’n slecht als voorgaande jaren. Boven op de Thier de Coo ons laatste stempeltje van de dag. Hierna nog 2 serieuze bergen de Haute Levee en de Rosier en dan de afdaling naar Spa. Na ruim 8 uur fietsen 202 km en zo’n 6 liter water en andere drankjes ons welverdiende Jupiler biertje. Nu nog de terugreis en een lange dag zit er weer op. Spa tot volgend jaar.Wim Janssen op de beklimming van de Cote de La Redoute